So, how’s Life?

Sorry sorry sorry lieve allemaal, het is weer een tijdje stil geweest hier. Mijn laptop opende mijn blog niet meer en  om eerlijk te zijn, was ik de afgelopen dagen, na de eerste rolstoelhockeytraining en andere onverwachte bijkomstigheden, gewoonweg veel te moe om te schrijven.

Op dit moment kan ik echter de slaap niet vatten.. Tja, dat kan weleens gebeuren. Ik heb een leuke maar drukke dag achter de rug en over het algemeen vind ik 11 september niet zo een toffe datum. Dat heeft eigenlijk niets te maken met 9/11 zoals het bekend staat in de media. Voor mij heeft het een andere betekenis. En dat is geheimzinnig als ik er zo over schrijf, dus ik zal het met jullie delen. Een jaar voordat het verschrikkelijke drama zich in Amerika voltrok overleed mijn vader. Geheel onverwacht.  Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was trouwens en omdat mijn vader verslaafd was aan alcohol, seks (en vermoedelijk ook drugs) had ik geen al te best contact met hem. Maar je vader blijft je vader en ik vond het verschrikkelijk om hem te verliezen. Hij is geboren op 1 april en ik heb toen gezegd dat hij niet op zomaar een datum kon overlijden…hij zou ervoor zorgen dat we het nooit zouden vergeten. Ik weet zo goed dat ik dat hardop zei. En ik weet, en ben ook nuchter genoeg om dat te beseffen dat mijn vader heus geen rampen op stapel kan zetten zodat ik hem niet vergeet, maar toen een jaar na zijn overlijden het verschrikkelijke drama zich in Amerika voltrok wist ik zeker dat ik nooit zijn sterfdatum zou vergeten…….Dat was duidelijk genoeg. En hoewel ik zijn dood absoluut een plaats heb gegeven, sta ik er elk jaar toch weer bij stil. Ik heb er een gedicht over geschreven en dat zal ik hier delen:

Je leven lang zoekend naar geluk,

en als je het vond,dan maakte je dat stuk.

Je kon je rust nergens vinden

was blind voor de mensen die jou beminden.

Geboren op de dag van de lach,

gegaan op een dag die de wereld niet vergeten mag.

Ik kijk naar boven en denk aan jou,

besef me elk jaar opnieuw dat ik nog steeds van je hou…

*11-09-2011*

Dit gedicht schreef ik vorig jaar…

En dit is zijn liedje..

Deze 11 september was het echter best een aardige dag en ik wil jullie niet al teveel lastig vallen met verdrietige dingen. Want ik heb vandaag ook zeker weer genoten. Niels was vrij en ik mocht mijn nieuwe orthopedische schoenen ophalen. Dat vind ik leuk, aangezien ik er stabieler op loop. Niet langer of verder, maar stabieler. en dat is superfijn! Daarna ben ik samen met Niels naar de IKEA geweest! En ben daar weer supergeslaagd. Een nachtlampje, kaarsjes, lepeltjes, kussens voor op de bank en magnetronbakjes hebben we meegenomen. En daarna zijn we snel weer naar huis gegaan! haha.

Weet je wat het is met de IKEA? Ik wil daar altijd veel en veel teveel kopen!!! Ik zie zoveel mooie dingen! Ik ben echt superfan van IKEA!!!

Lieve lieve lezers. Ik kom gauw terug met weer een vrolijker blog hoor!!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s