Lida

September, een niet heel erg gezellige maand. Niet omdat de zomer dan is afgelopen. Dat is natuurlijk ook wel balen. Maar meer omdat ik in deze maand twee heel dierbare mensen heb verloren. De een, mijn vader, op 11 september 2000. De ander, mijn “reserve”mama en lievelingstante  Lida op 20 september 2010. Ja, dat is dus vandaag alweer twee jaar geleden.

Lida streed tegen longkanker, maar heeft de strijd helaas verloren. Ik mis haar echt nog elke dag. Natuurlijk, de tijd maakt het allemaal wat minder rauw en pijnlijk, maar het gemis is er niet minder om.  Ze zou echter niet willen dat ik een blog vol verdriet neer zou zetten. Dat helpt uiteraard helemaal niks. Het gemis word er niet minder op en ze komt er zeker niet van terug. Dus ik draag deze post aan haar op en zal hier enkele dingen met jullie delen.

 

We waren close, en dat was ik al van heel jongs af aan met Lida. Regelmatig logeerde ik bij haar en dat was altijd een groot feest. En ja, ze verwende mij tot op het bot, maar zorgde er wel voor dat ik geen verwend nest werd. Ik kreeg gerust op mij kop als ik ondeugend was. Maar altijd met uitleg waarom iets niet kon en wat ik dan anders moest doen. Oh en ze noemde me vaak Bettina..En die naam blijft voor mij ook heel speciaal. Ook mijn knuffelpop Pien blijft voor mij speciaal. Deze heb ik namelijk van haar gekregen toen ik 1 jaar werd.

 

 

Deze pop is nu al 26 jaar oud en nog steeds ligt zij bij mij in bed. Ik ben erg gehecht aan Pien en ik zal haar nooit wegdoen. Van Lida kreeg ik toen ik kleiner was vaak kleding voor mijn pop. Ze was zelf dol op die pop en dat was best grappig. Net als de liefde voor Barbies, de we lang samen hebben gedeeld. Ik kan me nog herinneren dat we naar Duitsland reden om daar een barbiepaard te kopen omdat ik die zo mooi vond.Toen ik ouder werd, vroeg zij mij of ik later nog wel op bezoek zou komen bij mijn oude tante. En dat heb ik gedaan. Tot aan het einde. Ik kwam regelmatig en ook samen met Niels, een weekend logeren. En veel goede raad en wijze lessen hebben wij van haar mogen ontvangen. Zij ving me op toen het thuis niet fijn liep. Maar zij vond ook dat ik dingen uit moest praten en de confrontatie aan moest gaan op momenten dat het moeilijk werd. Toen ik lichamelijke klachten kreeg, baalde zij er duidelijk van dat ze er niet voor mij kon zijn. Althans niet op de manier zoals zij zou willen, omdat zij haar eigen strijd moest leveren.

Tot slot besluit ik hier met een liedje. Een liedje wat mijn gevoel echt goed weergeeft en een liedje dat wij samen ook erg mooi vonden.

Lieve Lida, ik mis je nog elke dag en zal je nooit vergeten!

Advertenties

2 gedachtes over “Lida

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s