De pijnpoli

Ik heb pijn… Nu is dat natuurlijk helemaal geen verrassing, want ik heb enkele aandoeningen die nu eenmaal pijn als symptoom hebben. Maar deze pijn is nieuw, en heftiger dan de pijn die ik ken. Deze pijn wil ook maar niet afzwakken en de medicijnen die ik ervoor had werken er voor geen meter voor. De pijn werd heviger tijdens een hectisch weekendje weg en bracht mij op een zondagavond naar een huisartsenpost. De huisarts kon niet veel met de pijn, en wilde eigenlijk niets doen. Maar doordat ze zag dat ik echt veel pijn had, gaf zij me een ander NSAID middel dan de ibuprofen dan ik had, en het advies om de huisarts te raadplegen. De nieuwe pijnstiller werkte alleen ook al niet, dus maandag de huisarts opbellen met de mededeling dat ik erg pijn heb en de normale pijnmedicatie niet werkt. Ook hij doet niet veel, schrijft weer een andere pijnstiller voor…en verwijst me na aandringen door naar de pijnpoli.

Ik had erg goede hoop. De pijnpoli zou vast weten wat er voor mij werkt.. En dan kon ik de pijn weer verdragen en mijn activiteiten wat beter oppakken. Mijn man ging mee en ik was vol goede moed. De arts op de pijnpoli was erg vriendelijk…En kwam met vervelend nieuws. Ook hij kon niets doen aan de pijn die ik had. Hij wilde niet overgaan op opiaten als morfine omdat dat bij mensen met de aandoening die ik heb niet voldoende zou werken. Daarnaast vond hij 30 erg jong om al zo zwaar aan de pijnstilling te zitten (tja, vertel dan mijn lijf ook even dat 30 te jong is voor zulke pijn). Ik was teleurgesteld, maar snapte ook dat opiaten niet het antwoord op alles zouden kunnen zijn. Wel mocht ik, als andere manier van pijn bestrijding, een TENS proberen. Een TENS is een apparaatje waarbij je met lichte stroomstootjes de pijn onder controle  kunt krijgen. Ik had al een goedkope van de Lidl, maar die werkte eigenlijk niet voldoende om werkelijk de pijn onder controle te krijgen. Binnenkort mag ik dus een ” officiele” TENS gaan proberen van de pijnpoli. Ik hoop dat dit apparaat mij wat verlichting gaat brengen, want soms heb ik dagen dat ik de pijn echt niet zo goed kan hebben en kribbig wordt op mijn omgeving. En dan ben ik niet de leuke lieve Roos die ik eigenlijk wel ben..Dat moet je ook niet willen.

Via de pijnpoli ga ik wel naar een psycholoog, die eerst kijkt of ik baat heb bij de pijn insteek, en anders naar een psycholoog die met mij gaat werken aan het vinden van mezelf en het verwerken van mijn veelbewogen verleden. Tegen de pijn heb ik echter niks anders, dus heb ik behoorlijk wat pijn, en probeer ik toch actief te blijven zolang als ik kan..tot de pijn t niet meer toelaat.

Mensen zeggen wel eens dat pijn een emotie is, die je uit kunt schakelen. Zelf kan ik die mensen wel een enorme klap in hun gezicht geven….met een stoel…van ijzer… Als pijn een emotie was geweest die je kon uitschakelen, dan hadden veel minder mensen pijn!  Pijn is niet iets wat je voor de lol wilt voelen. Het is onaangenaam en belemmert je functioneren. Er zijn miljoenen mensen die de pijn dolgraag zouden willen uitschakelen…net als een emotie. Maar zo werkt pijn niet. Mensen die dat zeggen, zijn van harte welkom een dagje met mij te ruilen. Ik denk dat die overtuiging dan zo de prullenbak in kan.  Natuurlijk hebben je emoties wel invloed op de pijn. Zo zul je als je ontspannen en vrolijk bent de pijn minder ernstig ervaren dan dat je gespannen en bedroefd bent.

Pijn is een ingewikkeld fenomeen, en ieder mens gaat er weer op een andere manier mee om. Ik hoop dat de TENS mij straks wat gaat helpen, en de gesprekken met een psycholoog ook. Wordt ongetwijfeld vervolgd….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s